Talk Of The Devil: The Collected Writings of Ian Fleming

Het boek Talk Of The Devil: The Collected Writings of Ian Fleming werd voor het eerst gepubliceerd in 2008 ter gelegenheid van de 100e geboortedag van de schrijver en is nu uitgebracht als een hardbackeditie door Ian Fleming Publications. Het boek is een selectie van artikelen die Fleming schreef en is samengesteld door Fergus Fleming en Kate Grimond. De titel was een van de eerste titels die Fleming bedacht voor het boek dat uiteindelijk Diamonds Are Forever zou worden.

Wie aan Ian Fleming denkt, denkt vooral aan zijn wereldberoemde creatie: James Bond. Maar met Talk Of The Devil leren we Fleming nog beter kennen op literair niveau. Om Fleming’s werken overzichtelijk te houden, zijn ze onderverdeeld in zes categorieën, waaronder de Tweede Wereldoorlog, misdaad en spionage, reizen en overige onderwerpen. Als klap op de vuurpijl kunnen lezers genieten van twee korte verhalen die Fleming schreef: A Poor Man Escape uit 1927 en The Shamefull Dream uit 1951. Vooral het eerste is een erg interessant verhaal, maar daarover later meer.

The book Talk Of The Devil: The Collected Writings of Ian Fleming was first published in 2008 to mark the writer’s 100th birthday and has now been released as a hardback edition by Ian Fleming Publications. The book is a selection of articles Fleming wrote and is compiled by Fergus Fleming and Kate Grimond. The title was one of the first titles Fleming came up with for the book that would eventually become Diamonds Are Forever.

Anyone who thinks of Ian Fleming thinks above all of his world-famous creation: James Bond. But with Talk Of The Devil, we get to know Fleming even better on a literary level. To keep Fleming’s works manageable, they are divided into six categories, including World War II, crime and espionage, travel and other subjects. To top it off, readers can enjoy two short stories Fleming wrote: A Poor Man Escape from 1927 and The Shamefull Dream from 1951. The former in particular is a very interesting story, but more on that later.

De stukken in Talk Of The Devil laten zien dat Ian Fleming als schrijver zijn vak verstond. Zijn schrijfstijl lijkt wisselend, maar dat komt door de onderwerpen die hij beschreef. Wanneer de stukken historisch van karakter waren, schreef hij zakelijker dan wanneer hij een reisverslag schreef. De stukken over Jamaica en specifiek Goldeneye zijn bijvoorbeeld levendig en sprankelend. Het nadeel hiervan is dat het lijkt alsof Fleming geen consistente kwaliteit van schrijven leverde en dat sommige stukken als saai kunnen worden ervaren, terwijl ze na al die jaren worden gezien als waardevolle documenten. Maar Fleming schreef ook zeer persoonlijke artikelen, bijvoorbeeld over zijn vriendschap met schrijver Raymond Chandler, waarvan een artikel verscheen in het decembernummer van London Magazine in 1959.

The written pieces in Talk Of The Devil show that Ian Fleming understood his profession as a writer. His writing style seems variable, but that is because of the subjects he described. When the pieces were historical in nature, he wrote more matter-of-factly than when he was writing a travelogue. For instance, the pieces on Jamaica and specifically Goldeneye are lively and bubbly. The downside of this is that it seems Fleming did not deliver a consistent quality of writing and some pieces may be perceived as boring, even though after all these years they are seen as valuable documents. But Fleming also wrote very personal articles, for example about his friendship with writer Raymond Chandler, an article of which appeared in the December issue of London Magazine in 1959.

Maar terugkomend op het juweeltje waar het boek mee begint: het korte verhaal A Poor Man Escape. Fleming schreef dit toen hij 19 was, maar er zitten al elementen in die hij later gebruikte in de James Bond-boeken: The Café Budapest was full. The breath of the people and the heat of the stoves and of the kitchen had turned to moisture on the window so that the lights shone out into the street like haloed golden stars, is een zin die meteen doet denken aan de eerste zin in het boek Casino Royale. In het korte verhaal, over Henry’s zelfmoord, laat Fleming zien dat hij het vermogen heeft om emoties op te laten bouwen. Dit zie je terug in zijn latere werk in de korte James Bond-verhalen Quantum Of Solace en Octopussy. Fleming schreef het verhaal anoniem tijdens zijn studententijd, maar het kan zeker gezien worden als een juweeltje van Fleming’s ontwikkeling als schrijver.

But coming back to the gem the book begins with: the short story A Poor Man Escape. Fleming wrote this when he was 19, but it already contains elements he later used in the James Bond books: The Café Budapest was full. The breath of the people and the heat of the stoves and of the kitchen had turned to moisture on the window so that the lights shone out into the street like haloed golden stars, is a sentence immediately reminiscent of the first sentence in the book Casino Royale. In the short story, about Henry’s suicide, Fleming shows his ability to let emotions build. This can be seen in his later work in the short James Bond stories Quantum Of Solace and Octopussy. Fleming wrote the story anonymously during his student days, but it can certainly be seen as a gem of Fleming’s development as a writer.

Talk Of The Devil is een boek voor verschillende liefhebbers. Voor de James Bond-liefhebber geeft het boek inzicht in wat Fleming dreef. De combinatie van oorlogservaring, journalistiek en literaire reflectie geeft Bond een diepere context – hij werd geen legendarische spion uit het niets, maar is gebaseerd op authentieke ervaringen. Voor journalisten en literatuurliefhebbers kan het boek vooral beschouwd worden als verslaggeving en genuanceerde analyse. De OSS-memo, stukken over Interpol en de Sovjet-inlichtingendienst, correspondentie met Chandler en de Oxford-lezing laten zien dat Fleming meer was dan een sensatiegerichte thrillerschrijver. En die stukken zijn ook erg interessant voor geschiedenisliefhebbers. Kortom: door deze stukken samen te brengen, hebben Fergus Fleming en Kate Grimond ervoor gezorgd dat het boek interessant is voor een breder publiek.

Maar dankzij het succes werd Fleming begin jaren 60 verschillende keren geïnterviewd, waarvan een aantal hiervan zijn opgenomen in het boek. Op die manier krijg je wederom een andere kijk op het leven van Fleming en hoe hij over dingen dacht. Maar wie de inhoud van het interview naast het boek van bijvoorbeeld Nicolas Shakespeare legt leest ook wel tegenstrijdigheden. Waren sommige antwoorden op vragen misschien wenselijk?

Talk Of The Devil is a book for different fans. For the James Bond enthusiast, the book gives insight into what drove Fleming. The combination of war experience, journalism and literary reflection gives Bond a deeper context – he did not become a legendary spy out of thin air, but is based on authentic experiences. For journalists and lovers of literature, the book can be considered primarily reporting and nuanced analysis. The OSS memo, pieces on Interpol and Soviet intelligence, correspondence with Chandler and the Oxford lecture show that Fleming was more than a sensationalist thriller writer. And those pieces are also very interesting for history buffs. In short: by bringing these pieces together, Fergus Fleming and Kate Grimond have ensured that the book is of interest to a wider audience.

But thanks to its success, Fleming was interviewed several times in the early 1960s, some of which are included in the book. In this way, you again get a different perspective on Fleming’s life and how he thought about things. But if you put the content of the interview next to the book by, say, Nicolas Shakespeare, you also read some contradictions. Were some of the answers to questions perhaps desirable?

Is het boek het lezen waard? Jazeker! Iedereen met interesse in Fleming of de literaire James Bond-wereld zou dit boek op zijn plank moeten hebben staan. Niet om op je nachtkastje te leggen en elke avond te lezen, maar zeker om af en toe een paar artikelen te lezen. Het boek is tevens een ontzettend mooie aanvulling op andere boeken over Fleming zoals The Complete Man van Nicholas Shakespeare en The Man With The Golden Typewriter, ook samengesteld door Fergus Fleming. In het boek vinden we ook 16 pagina’s met afbeeldingen. Enkele bekende foto’s, maar ook onbekende en documenten zoals Fleming’s Russische paspoort, documenten die hij verzamelde tijdens zijn reizen en typoscripten van verschillende artikelen. De afbeeldingen zijn verwerkt op de cover van de Engelse editie, die een speelsere uitstraling heeft dan de Amerikaanse editie, waar een enkele foto van Fleming op de cover staat.

Deze recensie werd mede mogelijk gemaakt door Ian Fleming Publications, die geen invloed had op de uiteindelijke inhoud.

Is the book worth reading? Yes indeed! Anyone with an interest in Fleming or the literary James Bond world should have this book on their shelf. Not to put on your bedside table and read every night, but definitely to read a few articles every now and then. The book is also a tremendous complement to other books on Fleming such as The Complete Man by Nicholas Shakespeare and The Man With The Golden Typewriter, also compiled by Fergus Fleming. In the book, we also find 16 pages of images. Some familiar pictures, but also unfamiliar ones and documents such as Fleming’s Russian passport, documents he collected during his travels and typescripts of various articles. The images are incorporated on the cover of the English edition, which has a more playful look than the American edition, which has a single photo of Fleming on the cover.

This review was co-sponsored by Ian Fleming Publications, which had no influence on the final content.