With A Mind To Kill.

Voor de derde keer mocht Anthony Horowitz een James Bond-verhaal schrijven. En wat is een beter eerbetoon dan dit boek te publiceren op de verjaardag van Bonds geestelijk vader, Ian Fleming. Ik was dolblij toen Ian Fleming Publications het derde boek aankondigde. Mijn jeugdheld die weer een James Bond-verhaal schrijft!

Ja. Anthony Horowitz is mijn jeugdheld. En ondanks dat ik de Nederlandse vertalingen van zijn boeken heb gelezen, heb ik hem altijd een fijne schrijver gevonden die je helemaal mee kon nemen in het verhaal. Zijn makkelijke manier van schrijven hield me ook altijd aan het lezen. Je kunt dus begrijpen dat mijn verwachtingen hooggespannen waren toen in 2015 zijn eerste Bond-boek werd aangekondigd: Trigger Mortis. Misschien wel te hoog. Maar misschien was het, tien jaar na het lezen van een boek van Anthony, ook wel het gevoel dat ik wilde zien. Het boek viel tegen. Maar misschien konden een wapenwedloop en de tijdgeest me ook niet grijpen. Als liefhebber kon ik het wel waarderen dat Fleming origineel materiaal heeft gebruikt. Dat voegt een extra dimensie toe, maar geeft ook aan dat Horowitz serieus was over het verzoek om een James Bond-verhaal te schrijven.

For the third time, Anthony Horowitz got to write a James Bond story. And what better tribute than to publish this book on the birthday of Bond’s spiritual father, Ian Fleming. I was overjoyed when Ian Fleming Publications announced the third book. My childhood hero writing another James Bond story!

Yes. Anthony Horowitz is my childhood hero. And even though I have read the Dutch translations of his books, I have always found him a fine writer who could take you completely into the story. His easy way of writing also always kept me reading. So you can understand that my expectations were high when his first Bond book was announced in 2015: Trigger Mortis. Perhaps too high. But maybe, ten years after reading a book by Anthony, it was also the feeling I wanted to see. The book was disappointing. But maybe an arms race and the zeitgeist couldn’t grab me either. As an enthusiast, I could appreciate that Fleming used original material. That adds an extra dimension, but also indicates that Horowitz was serious about the request to write a James Bond story.

Terug in de tijd

En zijn tweede boek kreeg ook origineel materiaal van Ian Fleming. Forever And A Day uit 2018 had een geweldige publiciteitscampagne voorafgaand aan de release. Prachtige, oude foto’s brachten je terug naar het Zuid-Frankrijk van weleer. Vooral de cover van het boek kreeg van mij een dikke 9. Maar de inhoud. Ondanks dat Horowitz makkelijk leesbare boeken schrijft, had ik moeite met dit verhaal. Het was te stroperig, te lange “scènes”.

Maar dat is ook niet onbegrijpelijk. Je moet houden van boeken die zich in een andere tijdsgeest afspelen. In dit geval de jaren 50. Je ziet voertuigen voorbijkomen die je moet opzoeken om te weten hoe ze eruit zagen. Als je bij wijze van spreken leest dat Bond rijdt in een Aston Martin met het gevoel van nu, dan is het vreemd om te lezen dat hij met 80 km/u over een snelweg gaat. Om er vervolgens achter te komen dat het een oude DB4 is. Bij het lezen van With A Mind To A Kill ben ik mij dan ook van tevoren anders gaan opstellen. Tip: kijk een aflevering van Endeavour Morse om in sfeer ervan te komen.

Back in time

And his second book also received original material by Ian Fleming. 2018’s Forever And A Day had a great publicity campaign prior to its release. Beautiful, old photos took you back to the southern France of yesteryear. The book’s cover in particular got a big 9 from me. But the content. Despite Horowitz writing easy-to-read books, I struggled with this story. It was too syrupy, too long ‘scenes’.

But that is not incomprehensible either. You have to love books set in a different zeitgeist. In this case, the 1950s. You see vehicles passing by that you have to look up to know what they looked like. In a manner of speaking, if you read that Bond is driving an Aston Martin with the feel of today, it’s strange to read that he’s going down a motorway at 80mph. Only to find out it’s an old DB4. Reading With A Mind To A Kill therefore made me change my mind beforehand. Tip: watch an episode of Endeavour Morse to get into the mood of it.

Of het geholpen heeft of niet zal ik nooit weten, maar With A Mind To Kill heeft mij gevangen. Vanaf de eerste letter leest het boek lekker weg. Wat ik heel prettig vind, is dat het boek opgedeeld is in drie stukken: Londen, Moskou en Berlijn. Belangrijk is om te weten dat het boek twee weken na de missie van The Man With The Golden Gun begint.

Het is niet de eerste keer dat Horowitz dat trucje uithaalt. Trigger Mortis begint 2 weken voor de missie van Goldfinger en voor Forever And A Day waagde Horowitz zich er zelfs aan om voor Casino Royale zijn verhaal te beginnen. En voor de lezer die geen kennis heeft van de Ian Fleming boeken: het boek begint met een proloog over wat er gebeurde aan het einde van The Man With The Golden Gun. En ook sommige gebeurtenissen uit het leven van James Bond worden aangehaald. Netjes met een sterretje onderaan de bladzijde uit welk boek het komt.

Whether it helped or not I will never know, but With A Mind To Kill captured me. From the very first letter, the book reads nicely. What I really like is that the book is divided into three sections: London, Moscow and Berlin. It is important to know that the book starts two weeks after the mission of The Man With The Golden Gun.

It is not the first time Horowitz has pulled that trick. Trigger Mortis begins 2 weeks before Goldfinger’s mission, and for Forever And A Day, Horowitz even ventured to start his story before Casino Royale. And for readers who have no knowledge of the Ian Fleming books, the book begins with a prologue about what happened at the end of The Man With The Golden Gun. And some events from James Bond’s life are also cited. Neatly starred at the bottom of the page with which book it comes from.

Details, maar niet te veel

Zoals hierboven vermeld, heeft Antony Horowitz een vlotte, zachte schrijfstijl. Hoewel het boek een echte Horowitz is, merk je ergens wel invloeden van Ian Fleming. Fleming was een ster in het soms gedetailleerd beschrijven van objecten. Horowitz heeft dat minder, maar hij wil wel laten zien dat hij sommige dingen heeft onderzocht. Bond vliegt bijvoorbeeld met een Boeing 707-436 van BOAC. Horowitz beschrijft dat Bond niet kan slapen door de vier Rolls-Royce Turbofan motoren. Fleming zou daar veel dieper op zijn ingegaan. Dat type vliegtuig had immers oudere motoren, uit een andere motorenfabriek. Maar gelukkig keren ook enkele standaard Bond-elementen terug, zoals de Morland-sigaretten in een metalen doosje en een Ronson-aansteker. En dat soort details is wat dit boek een Bond-boek maakt.

Voor dit boek kon Horowitz geen origineel, ongepubliceerd materiaal van Ian Fleming gebruiken. Sommige delen van het boek komen echter wel uit origineel werk van Ian Fleming. De beschrijving van Oost-Berlijn komt bijvoorbeeld uit Fleming’s reisverslag Thrilling Cities. En een van de hoofdstukken was de werktitel van Moonraker (1955). Er zijn dus een aantal leuke “easter eggs” te vinden in het boek. Maar Horowitz verwerkte ook zijn eigen ervaringen in het verhaal. Hij bezocht bijvoorbeeld Moskou en Oost-Berlijn in de jaren 1970 toen de muur er nog stond. Vooral het gevoel dat hij daar had, een kleurloze, ongelukkige plek, komt terug in het boek. Overigens: wie nu op Google Streetview zoekt naar het kantoor van de Russen (het adres staat in het boek) ziet een heel ander gebouw. Maar dat terzijde.

Antony Horowitz heeft voor het boek zeker een uitgebreide research gedaan. Khrushchec’s Cold War, Brainwash: The Secret History of Mind Control, The Rape Of The Mind, No Mercy, No Leniency, A Russian Journal, Moscow: A Short Guide, The Spy Who Came in From the Cold en The Wisperers zijn zomaar wat boektitels die Horowitz heeft gebruikt voor achtergrond informatie voor zijn James Bond-verhaal. 

Details, but not too many

As mentioned above, Antony Horowitz has a smooth, gentle writing style. Although the book is a true Horowitz, somewhere you notice influences from Ian Fleming. Fleming was a star at sometimes describing objects in detail. Horowitz has less of that, but he does want to show that he has researched some things. For example, Bond flies a BOAC Boeing 707-436. Horowitz describes that Bond cannot sleep because of the four Rolls-Royce Turbofan engines. Fleming would have gone much deeper into that. After all, that type of aircraft had older engines, from a different engine factory. But fortunately, some standard Bond elements also return, such as the Morland cigarettes in a metal box and a Ronson lighter. And that kind of detail is what makes this book a Bond book.

For this book, Horowitz could not use original, unpublished material by Ian Fleming. However, some parts of the book do come from original work by Ian Fleming. For example, the description of East Berlin comes from Fleming’s travelogue Thrilling Cities. And one of the chapters was the working title of Moonraker (1955). So there are some nice ‘easter eggs’ to be found in the book. But Horowitz also incorporated his own experiences into the story. For instance, he visited Moscow and East Berlin in the 1970s when the wall was still there. Especially the feeling he had there, a colourless, unhappy place, is reflected in the book. By the way: anyone who now searches for the Russians’ office on Google Streetview (the address is in the book) will see a very different building. But that aside.

Antony Horowitz certainly did extensive research for the book. Khrushchec’s Cold War, Brainwash: The Secret History of Mind Control, The Rape Of The Mind, No Mercy, No Leniency, A Russian Journal, Moscow: A Short Guide, The Spy Who Came in From the Cold and The Wisperers are just some of the book titles Horowitz used for background information for his James Bond story.

Zoals eerder gezegd is With A Mind To Kill het derde, en ook het laatste, James Bond-boek dat hij heeft geschreven. Met Forever And A Day ging Horowitz naar het begin van de carrière van Bond, Trigger Mortis bevindt zich in het midden van zijn tijd als geheim agent en With A Mind To Kill is een mooie afsluiting. Horowitz gaf in interviews aan dankbaar te zijn dat hij voor Ian Fleming Publications en de Ian Fleming Estate (beheerder van het literair nalatenschap) deze kans heeft gehad.

Het boek wat hij heeft afgeleverd is niet te vergelijken met het werk van Ian Fleming, maar het is zeker een verhaal wat met trots een James Bond-verhaal mag worden genoemd. Misschien moet ik de voorgaande boeken eens opnieuw lezen om te kijken of ik mijn oordeel daarover moet bijschaven. Het is jammer dat dit het laatste 007-boek van Horowitz is.

As mentioned earlier, With A Mind To Kill is the third, and also the last, James Bond book he has written. With Forever And A Day, Horowitz went to the beginning of Bond’s career, Trigger Mortis is in the middle of his time as a secret agent and With A Mind To Kill is a fine conclusion. In interviews, Horowitz expressed his gratitude to Ian Fleming Publications and the Ian Fleming Estate (custodian of the literary estate) for giving him this opportunity.

The book he has delivered cannot be compared to Ian Fleming’s work, but it is certainly a story that can be proudly called a James Bond story. Perhaps I should re-read the previous books to see if I need to update my judgement on them. It is unfortunate that this is Horowitz’s last 007 book.